Çok şükür bugünleri ben de gördüm. Hikayem oldukça negatif etkilenecek olanlar okumasa daha iyi olur. 23 şubatta saat gece 3.40 gibi lavaboya kalkacakken bir anda suyum geldi ve o kadar çok korktum ki hemen ağlamaya başladım bir yandan da eşimi uyandırıyorum. Her ne kadar eşim sakinleştirmeye çalışsa da gerek doğum korkusu gerekse de bel ağrım beni oldukça korkutuyordu. Hemen eşyalarımızı alıp hastaneye gittik. Çağlayan bey vardı nöbetçi doktor. Nst’ye bağladılar. Hocam suyum geldi dedim ve bana: ne suyu? dedi. Yani ne suyu olabilir sanki şaştım kaldım. İçimden amniyon sıvısı demek geldi de sustum bir şey demedim. Daha sonra açıklığa baktı 1 cm idi. Nst’de kalp atışları da iyiydi. Sabaha taburcu olursun dedi. E suyum geldi dedim. Olsun açılman yok dedi. Şok oldum gerçekten. Bildiğim kadarıyla su geldikten sonra 24 saat içerisinde doğumun gerçekleşmesi gerekiyor bebeğin enfeksiyon kapmaması için. Her neyse saat sabah 8e kadar nstye bağlı kaldım ve açılmam ilerlemedi. Daha sonra Hüseyin Ilgın geldi nöbet değiştiler ve Hüseyin beyin talimatıyla serum verdiler yavaştan da dozunu arttırıyorlardı. Aslında benim kendi sancılarım da vardı ama bir türlü açılma olmadığı için suni verildi. Saatler geçtikçe acıkıyorum, susuyorum ve ağrılarım artıyor yorgun düşüyorum. İçeri kimseyi almadıkları için arada bir eşimle telefonda konuşuyorum o biraz beni rahatlatıyor fakat açılmanın bir türlü artmaması beni çileden çıkarıyordu ve dayanamayacak haldeydim. Eşimi arayıp beni burdan çıkarıp özele götürmesini; sezeryan olmak istediğimi söyledim. (Doğumdan önce eşime sezeryan istersem doğum anında kabul etme diye söylemiştim çünkü normal istiyordum o ağrıyla fikrimden dönersem kabul etmemesini söylemiştim). Eşimde bunu bildiği için dayan az kaldı 1-2 saate doğmazsa götürcem diye beni oyalıyordu. Saat 11.30 gibi açılmam 2 cm olmuştu. Hastane o kadar katı ki çatım dar olduğu halde sezeryana almıyorlardı. Yan tarafımdaki odada sancı çeken başka bir annenin bağırış sesleri o kadar çoktu ki ebeye kapıyı kapatmasını söyledim çünkü onu duydukça beni bir korku basıyordu fakat ebe bir sorun olursa seni duyamayız diyerek kabul etmedi (haklıydı). Artık dakikalar geçmek bilmiyordu açlık ağrı susuz kalmak derken tükenmiştim. Saat 2 gibi açıklığım 6 cm oldu ve bana ıkınma hissiyatı geliyordu. Ebeler ıkınma erken diyorlardı fakat istemsiz bir şekilde ıkınma hissiyatı geliyordu anlamıyorlardı bilerek yaptığımı sanıyorlardı. 6 cm olduktan sonra açıklık hızlı bir şekilde arttı ve saat 3.30da doğumhaneye alındım. Her ne kadar ıkınsam da bir türlü doğuramıyordum. Ebenin biri merdivene çıkıp karnıma bastırıyordu fakat yine çıkmadı. Sonra doktor geldi Hüseyin bey o bu sefer bastırmaya başladı bu bastırmalar o kadar şiddetliydi ki hala bastırdıkları yerler ağrıyor. Saat 4:05’te yani hastaneye gittikten 12 saat sonra doğurdum. Bebeğimi vakumla aldılar. Hiç istemiyordum aslında ancak ne yazık ki korktuğum başıma geldi. Vakum çok tehlikeli. Çok şükür ki ciddi bir şey olmadı. Oğlum çıktıktan sonra ebe bana gösterdi fakat bakmak istemedim o an niye bilmiyorum ebe zorla gösterdi :) babası kılıklı dedim. Doğum uzun sürdüğü için bebeğimi yoğun bakıma götürdüler. Dikişler içinde üstüme bir örtü örttüler birden burnuma bir koku geldi bu koku ne dedim ve gözlerim kapandı. Sonrasını hatırlamıyorum zaten. Odaya çıkardılar (oda 2 kişilikti ve leş gibi kokuyordu başka bir anne daha vardı odada. 1 kişilik odalarda vardı). Hala tam kendime gelememiştim oğlum nerde diye sayıklıyordum hemşire yoğun bakımda gidip ordan bilgi alın dedi ve eşim yoğun bakıma gitti geldiğinde oğlumuzu da getirmişti çok şükür bir sorunu yoktu. Emzirmeye çalıştık fakat meme uçlarım yoktu yapamadık hemşire çağırdık sütüm geldi fakat oğlum emmiyordu tutup bırakıyordu. Zorla arada emzirmeye çalıştım ama hep 1-2 kere emip bırakıyordu. Hemşirenin isteğiyle ağzına 1 damla tatlı su verip o şekilde emzirmeye çalıştım. Yavaş yavaş öğreniyor fakat çok zorlanıyorum emzirirken. Tuvaletede 1 gü. sonra 2 serum aldıktan sonra anca çıkabildim. Normal doğum yapmama rağmen dikişlerim çok olduğu için hala hareket etmekte zorlanıyorum. Makat bölgemin ikisinde de dikişlerim var. Doğumumun bu kadar zor olacağını hiç düşünmemiştim. Burda hikayeleri okurken bazı anneler çok rahat geçtiğini söylüyordu fakat her insanın bedeni farklı olduğu için aynı şekilde geçmiyor demek ki doğum. Böyle olacağını bilseydim özelde sezeryan olurdum gerçekten. Resmen çürüdüm 😅 çok şükür ki geçti ve kurtuldum dikişlerim de iyileşse tam olacak. Bu arada tam 40+0da doğurdum 3450 gr boyu da 50 gr. Ben doğum yaptıktan sonra ebelere bebeği eşime göstermelerini söyledim fakat haber bile vermemişler eşim doğurduğumu 1 saat sonra öğrenmiş. Eğer yanınızda telefon yoksa kimse içerde ne olduğunu dışardakilere söylemiyor. Güvenliğe gidip eşim bilgi almak istiyorum diyormuş eğer yanında telefonu varsa arayın yoksa biz bilgi veremeyiz diyorlarmış. Yani sizi kurbanlık koyun gibi içeri alıp kimseye bir şey demiyorlar bu bana çok saçma geldi. En azından insanlar orda bekliyor saat başı da olsa ne olduğu ile ilgili bilgi verir insan. Yanımda telefon olmasa eşim benden 12 saat boyunca haber bile alamayacak. Buraya kadar üşenmeden okuyan herkese teşekkür ederim. Benim acı eşiğim düşük ve bedenim kaldıramadı. Her insan farklıdır benden etkilenip doğum türünüzü değiştirmeyin siz de farklı olabilir. Teşekkürler.