Sevgili anneler bu öyküm sizi hiç bir şekilde etkilemesin. Tam tersine güçlü kılsın eminim hepimiz evlatlarımız için daha da güçlü olmaya çalışıyoruz.. Ben elimden gelenini yaptım. Biraz uzunca yazacağım. Yazabilmek için ve kendimde güç bulmak için zaman verdim.. Başlıyorum..
Ben de sizler gibi bu uygulamayı hamile kaldığım günden beri takip etmekteyim. Forumlarda başlıklardan başlıklara girer çıkardım. Hamileliğim o kadar kolay geçti ki nazar değecek diye korkuyordum. Son haftalarımda bir tek tansiyon düşüklüğü yaşadım. 9/5 gibi halsiz güçsüz hissediyordum. Normal mi olsun sezeryan mı diye çok düşündüm. Doktorumu o kadar çok seviyor ve güveniyordum ki her kontrole gittiğimde psikolojik olarak deşarj oluyordum ne olursa olsun sağlıklı olsun bebeğim diye düşünüyordum. Son haftaya girmiştik bebeğimi bekliyordum geleceği yok gibi 40 haftayı da geçiriyorduk.. 40 haftayı geçirince ve tansiyonumun düşüklüğü daha da arttıkça doktorum bana normal doğuma dayanamacağımı riske atmamam gerektiğini söyledi zaten ne sancı ne açıklığım vardı.. 28.01 için gün aldık. O günün sabahı geldi. O kadar çok heyecanlıydım ki tüm eşyalarımı süslerimi özenle aylar öncesinden hazırlamıştım. Benim ailem ve eşimle birlikte sabah hastaneye gittik. Kan alındı ve epidural doğum için saatin gelmesini bekliyorduk. Doğum için geldiler almaya doğumhaneye indik. Tek sıkıntı pandemiden dolayı eşim giremedi yalnızdım tabii doktorumu görünce bir rahatladım çok heyecanlı ve karışık bir mutluluk vardı. Artık başladı kavuşmak için dakikalar kalmıştı ve bebeğimi çıkardılar içimden. Hemen ağladı ve temizlemek için yan tarafa koydular. Kafamı çevirdiğimde bu benim mi? Nasıl bir duygu bu diye içimden geçirirken koynuma verdiler. O kadar sıcak bir duygu ki bu.. Bakıştık ağlaması kesildi hemen çok anlamlı bakıyordu.. Allah’a şükür sağlıklı bebeğimiz olmuştu 3.670 doğmuştu. Sonra beni odaya aldılar ve emzirdim çok şükür.. Birkaç saat geçti karnımda bir şişkinlik bir sancı hissediyordum ama sezeryan diye geçer diye bekledim. İdralimi yapıp yapmadığımı sorduklarında wc gidip yapamadığımı gelmediğini dile getirdim. Kanamam da olduğu için o an pedle birlikte geldiğini epidural olduğu için de idral tembelliği yapar az az gelir diye duymuştum. Akşam oldu sancım biraz daha arttı. Genelde gaz sancısı için koridorda yürütürler. Benim ne büyük abdest ne de gaz sorunum vardı. Karnımın içinde kas ağrısı gibi ağrı ve yürüyememeye başlamıştım acıdan.. Ebeler bir yandan ilgileniyor bir yandan hemşireler ağrı kesiciler vs. Fayda etmiyor. (Çoğu sezeryandan ağrıdığını, lohusa psikolojisi vrya acı eşiğimin düşük olduğunu sandılar) İdralimi yapmaya çalışırken bir yandan tansiyonum düşüyor bir yandan beni eşim annem tutuyor. Bense güçsüz bir şekilde idralimi yapmaya çalışıp sancı çekiyordum. Ve eşim de o gün hasta gibiydi ne olur ne olmaz diye test verdi sonuç pozitif o gece hastaneden ayrıldı karantinaya girdi. Ertesi gün artık bu hastane psikolojisidir diyerek eve gidip her şeyin düzeleceğini düşündüm. Bebeğimi her kucağıma aldığımda her şeyi unutuyordum. Eve geldik zaman sonra ne yürüyebiliyorum ne yemek yiyebiliyorum ne tuvalete çıkabiliyorum. Şiştikçe şişiyordum. Bir yandan çocuğumu emziriyorum. Epidural Sezeryan da herkes böyle mi olur neden hala idralimi tam yapamıyorum kanamayla az az geliyor diye düşünüp durdum.. Ertesi sabah uyandığımızda ailem artık dayanamdı bir yandan ailem çok baskı kuruyor hastaneye gidelim diye en son doktorumu aradım. Durumlardna bahsedince hastaneye gelin sonda takalım dedi. Ben nefes aldıkça bağırıyorum karnım daha da şişti dudaklarım ve göz altlarım tırnaklarım morarmaya başladı. Apar topar hastaneye kaldırıldm. Doktorum ultrasonla karnıma baktı ben baygın şekilde az bir şeyler hatırlıyorum o an..Başka doktorlar geldi bir yandan. Ben her hareket edişimde nefes alışımda acı çekiyordum. Apar topar beni ameliyata aldılar. Ailem duydu perişan ve o panikle aileme de doğru düzgün bilgi verilmiyormuş, eşim covid olduğu için yanımızda değil o da karantinada kafayı yemiş.. Sezeryan sırasında mesanem iğne ucu kadar delinmiş (yani aslında ameliyat esnasında komplikasyon) ve tüm batın bölgem idralle dolmuş tüm organlarım hasar görmüş. Kan değerlerim tepetaklak olmuş. 2. Ameliyatımı olduktan sonra bizi hastene suit odaya aldılar hastene tüm her şeyi karşıladı çok ilgilendiler her konuda destek göstermeye gayret ettiler. Bu da aslında komplikasyonu kabul ettikleri anlamına çıkıyordu. Bir sürü ilaçlar serumlar iğneler değerlerimi normale döndürmek için ellerinden gelenini yaptılar. Tabii bunlarla savaşırken ameliyattan önce alınan covid testim akşamına pozitif çıktı. Bebeğimden de aldılar hemen onda da pozitif. Bizi kovid katına aldılar ve refakatçi olarak bir tek annem yanımda kaldı. Çocuk doktoru gelip bebeğin burada kalması sakıncalı enfeksiyondan ve kovid katından dolayı gelip almalılar deyince ben kahroldum. Kayınvalidemler bebeğimi aldılar. 16 gün falan onlarda kaldı. Ben her gün hem psikolojik olarak hem de fiziksel olarak o kadar güçsüz hissediyordum ki…doğumun 3 günü sonunda yanımda ne eşim vardı ne bebeğim.. her görüntülü kamera açtığımızda veya fotoğraf gönderdiklerinde ağla ağla helak oluyordum. Lohusalığın ötesinde bir duyguydu bu sanki.. 20 gün hastanede kaldım sabah akşam gece tedavi için bir sürü ilaç denediler. Bazıları işe yaradı bazıları yaramadı. Hep bebeğimi düşündüm ona kavuşmayı.. İlaçlarım ağır olduğu için de sütlerimi sağıp döküyordum gönderemiyordum. Bu da beni çok üzüyordu. Her şeye rağmen güçlü olmaya çalıştım en önemlisi psikolojik olarak kendimi yenilemeye her gün dua edip bu günlerin geride kalmasını diledim. Ve değerlerim düşmeye başladığında artık taburcu oldum ve hastaneye gidip gelip ayakta tedaviye başladım. Ama yine de diyorum ki şükürler olsun bebeğim sağlıklı doğdu. Her şeye rağmen ona kavuşmak kokusunu duymak, emzirebilmek her şeyden önemliydi. Eşimi de çok özlemiştim onla da konuşunca çok eksik hissetiyordum.. canım ailem de helak oldu üzüntüden panikten.. Allah herkese en hayırlısını versin. Belki vardır bunda da bir hayır. Can sağlığımız olsun. Evet çok çok tarif edilmeyecek kadar acı çektim ama şuan evimden ve bebeğim yanımda uyumuş sizlere yazıyorum.. Evet tüm o maddi manevi hazırlamış olduğum doğum sonrası için çekimler süsler vs yapılmadı. Benim için o kadar önemliydi ki planlı programlı olmak bu da bana ders olmuş oldu çok fazla plan yapıp üstünde durmamak lazımmış(kişisel kendime not) . Sevgili hamişler sizler için en büyük dileğim kolay doğumunuzun olması. Bebeğinizi sağlıklı kucağınıza almanız. Nasıl doğum yapacağınız önemli değil normal/sezeryan ama çok iyi araştırın en ufak belirtileri gözden kaçırmayın hiç bir şeyi ertelemeyin benim gibi.. Her ne olursa olsun psikolojiniz yüksek olsun.. emin olun geçiyor… Her şey arkamda kalıyor.. Happykids te görüşmek dileğiyle,
sevgiler ☺️