Merhaba arkadaşlarım, ancak toparlanıp anneliğe alışıyorum ve doğum hikayemi yazacak fırsatı ancak buldum. Biraz uzun olabilir şimdiden kusura bakmayın. 19 ocak sabah 6 da hastaneye yatışım yapıldı, bebek iri olduğu icin doktorum sezeryana karar verdi ve 39+6 da doğumum gerçekleşti. Hastaneye hem heyecanlı hemde korkarak giriş yaptım☺️Elim ayağım titriyodu heyecandan, önce odama giriş yaptım. Afedersiniz hemşireler gelip damar yolumu açtılar ve lağman yaptılar. Daha sonra hafif bi makyaj yaptım doğumda fotografçı oldugu için🥰saat 9:10 da ameliyathaneye götürdüler. Öyle bir ağladım ki… gözyaşlarımı durduramadım, heyecandan korkudan.. yüm duygularım birbirine karıştı. Anestezi doktoru herşeyi sakin bir şekilde anlatıp beni rahatlatıp iğnemi yaptı. Ve asla acımadı, bu cok tedirgin oldugum bi konuydu. Daha sonra sedyeye yattım yeşil örtüyü çektiler üstüme. Belden aşağımı aslaa ama asla hissetmedim( uyuşmama durumundan korkanlar icin belirtmiş olayım) ve sonra bi ağlama sesi… Hayatımın anlamı canım oğlumun ağlama sesini duydugum an yeniden doğdum, gözyaşlarıma hakim olamadım, oğlumu yanıma getirdiler öptüm kokladım, sonra ameliyatın bir an önce bitmesini bekledim ona kavuşmak icin. Rabbim hepinize , tüm anne olmak isteyenlere yaşatsın bu duyguyu.. AMİN. Daha sonra ameliyattan cıktım odama geçtim. Bebeğimi getirdiler, ufak bi hırıltısı varsı, ne olur ne olmaz diye bir gece küvezde beklettiler, doktorlar bunun asla önemli bişey olmadığını söyleseler de o gece bana zehir oldu. Daha sonrasında uyuşuklugum geçti ve ağrılarım başladı. Ayağa kalkmam biraz zor oldu ama dişimi sıktım , odanın icinde, koridorda bol bol yürüyüş yaptım. Rezene çayı içtim. Booool boll su tükettim. En az 3-4 litre. Bir gün ağrılı geçti, ikinci gün cok sükür kendime geldim, ve oğlumu getirdiler. Cok sükür iyiydi 🥰onu görünce dahada iyi oldum. Arkadaşlarım sezeryan olacaklarınıza en büyük tavsiyem, ne olur YÜRÜYÜN. İnanın gaz cıkarmamın, lavoboya cıkmanın başka yolu yok. Ne kadar yürürseniz o kadar cabuk ayağa kalkarsınız. Neyse , ikinci gün cıktık ve eve geldik cok sükür oğluşumuzu alıp. Benim doğum hikayem böyleydi. Asıl mesele eve gelince başladı.. eşimin ailesi benim ablalarım( annem rahmetli) bizdelerdi. Biliyorum beni düşünüyorlar tabiki, ama o kadar cok her kafadan bi ses cıktı ki bu beni çok bunalttı. 5. Gün gittiler ve gercekten tek kaldıgımda bebeğime daha iyi baktım. Üstesinden de geldim. Size bi tavsiyemde bu olsun, lütfen doğumdan sonra kalabalıktan uzak durun. Az insan cok huzur🌸🥰hepinize hayırlı doğumlar diliyorum, Rabbim sizleride evladınıza kavuştursun insallah hayırlı sekilde🙏🏻Sormak istedikleriniz olursa cevaplarım.