Merhabalar güzel anneler, burada sürekli doğum hikayeleri okurken en sonunda yazmak bana da kısmet oldu 🙏 37. haftada ara ara sancılarım oluyordu fakat hareketli biri olduğum için çok önemsemedim ve sürekli daha zaman var diyorum. 24 Ocak sabahı kontrol için dışarı çıktık, o kadar çok kar vardı ki arabamızı kardan çıkaramadığımız için hastaneye dolmuşla gittik 🤭 Önce nst ye bağlandım, sonrasında doktor kontorlü. Doktorum önce elindeki nst dökümüne sonra da yüzüme bakarak iyi misin dedi. Sancım 90 larda görünüyordu, doktorum muayeneden sonra acil yatış verdi. Hazırlıksız girmiştik tabi inanamadık. Eşim hemen yatış işlemlerini yapıp eve eşyalarımızı almaya gitti. Bende sancı hissi vs yok odanın içinde geziyorum. Bunun üzerine doktorum suni sancı taktırdı, onda da yine çok kötü hissetmedim, söylendiği gibi dayanılmayacak derecede değil. Epidural ve normal istediğim için doktorum ara ara gelip beni kontrol ediyordu. En son suyumu patlatmaya karar verdi, sancı işte bu noktadan sonra artmaya başlıyor. 10.30 dan 16.00 a kadar açılmanın ilerlemesini bekledik fakat 2 cm den ileri gitmedi. Son muayeneden sonra bebeğim yukarı çıktı ve makat geliş pozisyonuna döndü. Bende çarpıntı ve tansiyon artınca acil olarak spinal sezeryana alındım. 16.35 te de minik mucizemle göz göze geldik. O andan sonra herşeyi unutuyorsunuz 🥰 Şimdi miniğim mışıl mışıl uyurken tebessüm ederek onu izliyorum. Allah isteyen herkese nasip etsin inşallah 🙏 Nacizhane tavsiyem eğer yapabiliyorsanız normal doğum yapın çünkü sezeryan sonrası iyileşme süreci gerçekten çok yorucu. Spinalden de korkmayın, sonrasında ne bel ne baş ağrısı yaşadım, gayet güzel sorunsuz bir operasyon geçirdim. Çok uzun yazdım kusura bakmayın 🙈 Herkese hayırlı doğumlar dilerim, doğumdan korkmayın anın tadını çıkarın 😉