Kızlar merhaba biraz içimi dökmeye geldim :( eylül ayında evlendim ve hemen hamile kaldım, herşey çok güzel giderken 8-9. haftalarda doktorum bebeğimizin kalp atışlarında düzensizlikler farketti ve 12.haftada devlet hastanesine perinatoloji bölümüne gitmemi söyledi. (küçük haftalarda normal olabileceğini,toparlayabileceğini ama önlem amaçlı yinede baktırmamız amacıyla yönlendirdi) bizde herşey yolundadır, düzelmiştir, toparlamıştır sadece diye tüm pozitifliğimizle gittik fakat dünyamız başına yıkıldı. bebeğimizde ciddi anormaliler fark edildi ve yaşamla bağdaşmayan bir bebek olduğu için hafta ilerlemeden benim sağlığıma ve rahmime zarar vermeden gebeliğimin sonlanması gerektiğini söylediler ve hemen yatışım verildi. (bebeğimize birden fazla doktor ve profesör baktı ve böyle karar alındı) hemen yatışımı yaptılar ve tam 3 gün sürdü işlem. ilk gün ilaçla başladılar ertesi gün vakumla aldılar ve 3.günde tekrar temizlendi (o zaman bebeğimin acısıyla hissetmedim ama şimdi aklıma geldikçe tüylerim diken diken oluyor, ilk başta hep anesteziyle olacağını söylediler fakat işlem gerçekleşirken hep boşuna ameliyathaneye gitme, boşuna anestezi alma, az sık dişini vs diyerek çatalda oldum işlemleri. şimdi hatırladıkça travma resmen. böyle olacağını bilseydim özele kendi doktoruma giderdim, o anın şokuyla olayları idrak etmekte zorlandık) ben bakamadım bebeğimize ama eşim baktı ve söylenilen kusurların olduğunu söyledi. ilk gebeliklerde böyle problemlerin çok yaşandığını söylediler, çok şükür sağlıksal bir problem yada engelimiz çıkmadı. neyse kürtajı kasım ayında oldum üstüne 2 regl gördüm. bebek istediğimiz için folik asiti hiç bırakmadım. kendi doktorumda ilk adetten sonra deneyebilirsiniz demişti geçen hafta yine kendi doktoruma muayeneye gittim herşeyin çok güzel gittiğini söyledi çok güzel motive etti umut verdi. d vitaminine de başladım. fakat içimde öyle bir bebek isteği var ki bir türlü kafa rahatlığım olamıyor. biliyorum kafanı rahat tut stres yapma en büyük engeller bunlar diyeceksiniz bende biliyorum farkındayım ama öyle bir bebek isteği var ki içimde tarif edemediğim beni esir almış bir duygu var:( bebek çok istediğimiz için evlenir evlenmez denemiştik ama bu kadar erken olacağı aklıma gelmemişti ihtimal vermemiştim o yüzden kafam rahattı düşünmemiştim bile. ama şimdi bir kez kayıp vermişken ve ilk bebek hemen olunca aşırı bir duygusal çökme yaşıyorum :( o zamanlar 1 yıl kadar normal diyebiliyordum ama şimdi 1 aydır deniyoruz ve 11 ay nasıl geçer diyorum malesef aşırı bir sabırsızlık aşırı bir istek oldu bende :( biliyorum yıllarca bekleyenler var allahım ilk onlara nasip etsin inşallah ama bir kere hamilelik yaşayınca o duyguyu içimden atamıyorum :( dua ediyorum olumlamalar yapıyorum ama benden sonra hamile kalanları görünce kıyaslama yapmadan duramıyorum, şimdi şu haftada olacaktım , şimdi göbeğim şu kadar olacaktı vs diye ve gördükçe üzülüyorum onları :( kimsenin bebeğinde gözüm yok çok şükür sağlıklıyız, her zaman bütün anne adaylarının bebeklerine sağlıkla kavuştur diye dua ediyorum ama bazen bir daha hiç olmayacakmış gibi hissediyorum :( bir de bu ovulasyon günlerinden sonra adet gününe kadar zaman geçmiyor gibi geliyor kafamdan atamıyorum :( çok üzülüyorum kızlar çoooookkkk bizimde sağlıklı bebeklerimiz olur mu ki:(