25 Ocak tarihinde sezaryen ile bir kız bebek dünyaya getirdim. Ama bir de bana sorun.
Hastaneye girmem ile ameliyata alınmam arasında 20 dakika vardı. 40+3 olmuştuk. Bebek doğum pozisyonundaydı ama kanala girmediği için ya suni sancı ya da sezeryanla alınacaktı. Sezeryanı seçtim. 38 yaşında ve ilk doğumum olacaktı. Suni sancıda açılma olmayabilirdi. Hazırlandığım oda da sondayı taktılar ki bu biraz can acıtıcı oldu. Hiç canlıyken sonda takılmamıştı bana aslın daha önce ameliyatlar olmuştum. Neyse ameliyata genel anestezi ile girdim. Ameliyathane de büyün hazırlıklar tamamlandıktan sonra beni bayılttılar. Tüm o hazırlıkları görmek beni çok germiş hatta ağlamama neden olmuştu. Sonrasını hatırlamıyorum. 14 dk içinde bebek dünyaya gözlerini açmıştı. Benim uyanmam ise toplam da 2 saati bulmuştu. O ilk uyanıştaki ağrımı tarif edebileceğim bir kelime yok maalesef. O kadar büyük bir acıyla uyandım ki sonradan öğreniyorum buradaki ağrı kesiciler maalesef ağrı kesmede yeterli değildi benim için. Burada hafif doz kullanıyorlar. Tr de olsaydım bu ameliyatı eminim daha kolay geçecekti süreç benim için. Odaya geldikten 4 saat sonra ağrımış biraz hafifledi . Kum torbasını ameliyattan 6 saat sonra aldılar. Beni ise 24 saat sonra sondayı çıkartıp ayağa kaldırdılar. Ama 24 saat sırt üstü yatan biri için ilk ayağa kalkma tecrübesi de bir hayli zorlu geçti. Bebek nerde diyeceksiniz? Bebek ayrı bir binada Cocuk hastenesinde bakılıyordu. Ben bebeğimi 2. Gün cam arkasından görebildim sadece. Emzirmek istediğimi söylesem de kabul etmediler. 3. Gün hastaneyi birbirine kattım o yarım İngilizcemle.. 3. Günün sonunda bebeğimi kucağıma alabildim. Ama emzirme eğitimi alamadım. Göğüslerim yara oldu. Beceremedim emzirmeyi. Süt sağıp götürdüm. 4. Gün taburcu olurken doktor sadece 3 günlük ağrı kesici verdi ve eve gönderdi. Antibiyotik vermemişti. Ameliyat sonrası önemli bir unsurdur antibiyotik. Hastaneden bakım merkezine geçtik. Burada yalnızım ailem gelemedi. Bakacak kimsem yok. 7 gün bakım merkezinde kaldık. Bebeğe ve bana güzel baktılar. 7. Günün sonunda eve geldiğimizde bir ağrı başladı. Dikişimin sağ tarafımda. Ne oturtabiliyorum ne kalkabiliyorum, bebeği emzirirken bile zorlanıyordum. Bu ağrıya 3 gün dayanabildim. Cumartesi günü hastaneye geldik. Doğum yaptığım hastane çok büyük bir üniversite hastanesi. Bebeği kabul etmediler. Babası ve bebek, bebek bakım odasında kaldı ben de tek başıma o ağrı ile iki büklüm 9 saat bana teşhis koymalarını bekledim. X-ray , ultrason , pet (CT) kan idrar tahlilleri ….. sonunda rahimde kanama ve enfeksiyon görüldü. Hastane yatışım istendi ama ben kabul etmek istemiyordum. Bebeğim daha 2 haftalık ve ben ondan nasıl ayrılabilirdim ki 😣 eşim hastanede kalmam konusunda ısrar etti. Eğer eve dönersem ve enfeksiyon hızla karın bölgesine yayılırsa 2. Bir ameliyat kaçınılmaz olacaktı. Mecburen kabul edip yatışım yapıldı. Babası ve bebiş evde tek başınalar ve umarım Rabbim onları korur. Eşimin ailesi maalesef gelmedi. Yani kendi göbeğimizi kendimiz kesiyoruz burada… annem de Kore hükümeti vize vermediği için gelemedi. Annem İstanbul da ben seul de hergün göz yaşları içinde konuşuyoruz. Lütfen dua edin bana 🙏 bir an önce evladıma kavuşayım…