Merhaba güzel anne adayları, ben kendimi her duruma hazırlıklı olmak için hem pozitif hem negatif tüm hikayeleri okumayı tercih ediyordum. Kendi hikayemse gayet pozitif bir sezaryen hikayesi oldu ☺️ Öncelikle ilk gebeliğimdi ve ben normal doğumu deneyimlemeyi çok çok istiyordum, bebek uzun süredir baş aşağı duruyordu ama 39. haftanın sonunda hala kanala inmemişti. 40.hafta başında kontrol amaçlı gittiğimde nst de çok düzenli şekilde 50 civarında sancılar çıktığı görüldü ama ben hiç hissetmiyordum bazıları karın ağrısı gibiydi. Doktorum detaylı bir şekilde pelviks muayenesi yaptı ve bebek çok yukarda normal doğuramazsın bir kaç saat içinde sezaryene alalım dedi. Hemen eve gidip eşyaları topladım çok şaşkındım bir kaç saate bebeğimin doğacağını düşününce aşırı heyecanlandım🤩
Hastaneye gittik, doktorum sonda takmayacağız dedi ve direk ameliyathaneye indirdiler aşırı soğuktu dişlerim titriyordu sürekli, heyecandan ve soğuktan olsa gerek. Spinal iğnesi yapılırken çok sıkı bir şekilde tuttular beni o yüzden kıpırdamadan güzel bir şekilde yapıldı hiç hissetmedim zaten. Hemen ardından ayaklarımda sıcaklık oldu ve uyuşmuştum. Yatırıp önüme örtü koydular ve kısa süre sonra seslerden dolayı kesi atıldığını anladım, ardından gerçekten güçlü çekiştirmeler hissediyorsunuz ama ne mutlu bebek çıkıyor diye düşündüm😍 sonra bebeğimin sesini duydum ve ilk kontrolleri yapıldıktan sonra temas ettik çok çok güzel bir duyguydu 🧿 önce bebeğimi yukarı odaya götürdüler, ben de dikişler yapıldıktan sonra çıktım, gerçekten yarım saat içinde her şey olup bitiyor. Benim asıl korkum buradan sonrasıydı, nasıl ayağa kalkacağım nasıl bir ağrı acı beni bekliyor çok endişeliydim. 6 saat sonra ayağa kalkmam için geldiler, önce yatakta oturdum ve gözlerim kararmaya başladı aslında ağrı hissetmiyordum ama hiç halim yoktu kalkamıcak gibiydim, zorlamayalım dediler ama ben buradaki tecrübeli anneleri düşünüp hayır yapıcam kalkıcam zaman verin dedim🙏🏻 iyi ki öyle yapmışım bir cesaretle kendimi toplayıp ayağa kalktım ve sonrasında adım atıp tuvalete kadar yürüdüm. Gözlerim hala kararıyor gibiydi paniktim ama nefes alıp verip düzenlemeye çalıştım, gerçekten acı hissetmedim bu kadar korkacak hiç bir şey yokmuş.
Bu arada sonda takmadıkları için tuvaletimi yapmam gerekiyordu çok uğraştım ama olmadı ve sonda taktılar, hiç uyuşuk değildim ama asla acı hissetmedim, bu konuda da boşuna paniklemişim.
Bir sonraki yürüyüşler çok daha kolay oldu kendim yürümeye gayret ettim. Ameliyat olmaktan dolayı korkum vardı ama ağrı kesiciler o kadar kuvvetli ki korktuğum gibi değilmiş gerçekten de. Sonda takılması, spinal anestezi, ilk kalkış, ameliyat sonrası kanı kontrol etmek için karnıma bastırılması vs hepsi çok aşırı korkunç geliyordu çünkü okuduklarım bu yöndeydi ama aslında paniklemeye değmeyecek şeylermiş.
İnşallah siz de doğumdan sonra bu şekilde hissedersiniz☺️