Ssvd ile başlayan hikayem son doktor kontrolümde sezeryana doğru gittiğini öğrenince bana hayal kırıklığı oldu baya kendimi normal doğuma o kadar motive etmişken iki kere sezeryan yaşamama rağmen 3.ye hiç hazır değildim ve karar vermek zorunda kaldım sezeryana o gün içinde hemen gidip anestezi uzmanı tahliller testler derken 20 Ocak sabah saat 8 de yatışım yapıldı ardından serum takıldı hemen sonta kısmını ameliyat esnasında uyustuktan sonra istesem de erkek asistanların çok olabileceğini söylediler bana bıraktılar bende taktırdım çok korktuğum gibi olmadı o kısım daha sonrasında ameliyat için hazırdım hamile halde sedye degisikligi zor olsa da yardımla aktarma oldu ve kızıma kavuşmak üzere götürdüler beni anı sezeryana hazır olmadığım için çok panik halindeydim 🤦🏻♀️ben kadar eşimde panik olduğu için ameliyata doktor girerken kapıda yakalamış bende gireceğim onu almayın beni alın demiş😄 doktor girdiğinde bir şokla eşin kapıda ağlıyor çok panik beni de alın diyor ne yapalım dedi ben kabul etmedim tabi çünkü kesin en ufak bir şeyde müdahale ederdi ona guvenemedim 😄ve iyi ki de kabul etmemişim belden iğnem yapıldı ama uzun sürdü kendimi çok kastım ameliyathane soğuk olduğu için hem stres biraz sakinlesince ancak yapilabildi hemen başladılar ama o esna da doktorun bana dikişlerin çok yapışmış çok zor açıyorum demesi beni mahvetti ve öncekilerde hiç panik yapmamıştım hissetmeme rağmen o anın tadını çıkarmıştım bunda ki o doktorun bilincsiz bilgi vermesi bana çok kötü etti ve o cekistirmelerde hep çığlık attım istemsiz sakinleştirici yapmışlar o esnada sadece kafamın sağ sol gittiğini hatırlıyorum ama hala soyleniyordum doktora 🤭kızımın ilk sesini de yarı baygın halde duydum yanağıma dokunusunu da hatırlıyorum ama sonrasi yok 🤷♀️kendime asansörde geldim bir ara eşim karsimdaydi onu görünce çok ağladım odaya geçişte kızımı hemşireler emzirmeme yardım etmiş onu da hatırlamıyorum o esnada esime sadece bu bizden hiç gitmeyecek değil mi bunu biz büyüteceğiz dimi diye sayıklamam herkesi çok üzmüş bilinçaltı işte iki kızımdan da ayriyim eşimde oğlundan kızımız bize mucize bir ilaç gibi geldi yuvamiza evlat hasretimizi az da olsa dindirecekti o yüzden çok heyecanlıydik aslında belirli bir saat sonrasında uyuşukluk geçti ve ilk yürüyüşe geldi kalktığımda fazla zorlamak istemedim kendimi ameliyat zorlu geçtiği için ikinci ve diğer kalkışlarda daha da hafifledi ağrılar ne kadar çok yurursek o kadar çabuk iyileşme süreci oluyor inanın sezeryan da korkacak hicbirsey yok aslında benim dikiş durumumdan sebeb biraz zorlandım değilse aşama aşama ilerliyor herşey biz yavaş yavas kendimizi toparladik kızımla birbirmize alıştık süt durumu da sezeryanda geç gelir derler ama ben süt artici bir çorba var onu yaptırdım ve bol bol emzirdim hemen sütum geldi kilo durumumuz da gayet iyi dikişlerimde alındı hiç acıma olmadı saniyelik olay çok şükür sağ salim atlatip kızımıza kavuştuk burda yazan herkese çok dua ettim Rabbim sizleride evlatlarıniza kolaylıkla kavuştursun 🤗❤️