Bundan birkaç gün önce kızımla bedenimdeki son dakikalarımızı yazmıştım. Şimdiyse yanındayken ki duygularımı yaşadıklarımı yazıyorum toplanın😎
Zorlu bir süreçten geçerek tüp bebekle hamile kaldım ve hamileliğimi ilk öğrendiğimden beri hep vajinal doğum istedim. Ancak doktora yaptığımız en son ki ziyaretimizde bunun mümkün olamayacağını anladık ve sezeryan için gün belirledik. Hiç aklımda olmayan bir doğum şekli ve ben son derece ameliyat fobisi olan biriyim. Genel olmaya karar verdim ve Cuna sabahı biraz heyecan biraz korku ile hastanenin yolunu tuttuk. O ana kadar herşey normal ama ne zaman ki odaya çıktım ve damar yolu açıldı o zaman başladı bende herşey. Hemşireler ameliyathaneye götürürken benim genel anestezi fikrim oldu spinal😂 Ameliyathanede de herkes genel anestezi ile spinal arasındaki farkı anlatıyor. Zaten saatlerdir aç susuz kalmışım en çabuk hangi yol beni sonuca ulaştırır bunun derdine düştüm ve genel anestezi fikri ile girdiğim ameliyathaneye sonradan oluşan spinal fikri ile çıkış yaptım😂 Spinal istememe sebebim tamamen iğne fobimin olması. Kan alınıp damar yolu açılırken bile neredeyse psikolojik destek alacak bir tipim😂 Ama hem anestezi doktoru hem de ameliyathane çalışanları aşırı aşırı yardımcı oldular. Bele yapılan iğne bildiğimiz kalçadan yapılanlar ile hissettiğimiz aynı bence. İğneyi de olduktan sonra doktorum geldi halimi hatırımı sordu ve işlem başladı. Sadece karnıma sertçe bastırdıklarını hissettim ve sonrasında kızım göründü. Ameliyathane de onu temizlerlerken bir yandan onu izledim bir yandan doktorumun dinlediği şarkıya eşlik ettim. Doğumdan bir gün önce eşime kızımızı 9 ay ben taşıdım, ağrısını, sancısını, zorluklarını ben çektim ilk senin görecek olman biraz zoruma gidiyor dedim. Belki de spinal olmam da bu düşüncemin alttan alta bilinç altımda yer ettiğini düşünüyorum😂 Ameliyathaneden bir çıktım kapıda kimse yok. Anam ben bir üzül dedim kimse niye beni beklememiş. Meğer herkesi odaya göndermişler😂 Odanın kapısında eşim karşıladı gözler olmuş kıpkırmızı ben zaten götün başı dağıtmış bir vaziyetteyim. Odaya girdim hemen arkamdan yemeğim, suyum, kahvem ve çikolatam geldi. Yemekten sonra da kızımı getirdiler. Hemen emzirmeye başladık çok şükür sütüm de kızım gibi hiç bekletmeden hemen geldi. Hemşireler odadan çıktı hemen hem kendimi hem babasını soydum kızı da soyup bol boş ten tene temas yaptık. Belden aşağısı 1 saate açılmaya başladı. 2 saate tamamen geldi. Sonrasında ilk kaldırma ve yürüyüş. Yani buralarda evet biraz zorlandım ama şu an yaşadığım vücudumun türlü yerlerindeki ağrı ve ameliyat yerindeki yanma hissiyatı kadar değil. Özellikle bugün ağrılarla baş edemeyecek hale geldim. Doktorum beni ve bebeği iyi gördüğü için +1 gün daha hastenede yaptırmadı bugün öğle saatlerinde eve geldik. Bir diğer beni zorlayan konu da ödem. Hamilelik süresince hiç ödemi olmayan ben şu an bununla cebelleşiyor. Ama neden vajinal doğum istediğimi bir kez daha iyi anladım. Doğum sonrası bu ağrıları yaşamamal mikemmel bir artı. Bebekle ilgilenmek zaten başlı başına zor bu halde olunca 4×4 zorlukta oluyor. Ama şunu diyemem onu görünce bütün ağrılarımı unuttum tabi ki unutursun daha ağrı kesicili serumun etkisindesin😂 Valla bebeğim ne kadar ballı lokma olsa da bu beni kestikleri ve şu an acılar içinde olduğum gerçeğini değiştirmez😎 Allah herkese kolay, acısız, ağrısız doğumlar nasip etsin👩👧