Merhaba ben Tuba. 38+4 haftalık bir kız bebeğe hamileyim. Tüp bebekle çok zorlu süreçler geçirerek hamile kaldım. 15 Mayıs tarihinde 3.tranfer yapıldıktan 12 gün sonra hamile olduğumu öğrendim. İlk kalp atışını 1 Haziranda duydum. O günü çok iyi hatırlıyorum. İçimde, senelerdir çaba sarf ettiğim ve artık tam bitti dediğim noktada bana sımsıkı tutunan bir varlık vardı. Tüm duygular aynı anda nasıl yaşanır kızım ilk onu öğretti bana. Cinsiyetini 27 Temmuz tarihinde hiç de aklımızda yokken daha 12 haftalıkken öğrendik. Eşim evlendiğimizden beri hep bir kızı olsun istedi bense hep sağlıklı olsun dedim. O gün arabada kontrole giderken eşim anneme “anne sen çık yukarı nasılsa daha çok geleceğiz” dedi ve şansımıza cinsiyetini öğrendik. Eşime kızımızın olduğunu söylediğimde inanamadı😊 Çok şükür ki bu kadar zor sürecin ardından hamileliğim şu zamana kadar çok güzel geçti ve kızım bizi hiç üzmedi. Düşük riskim hiç olmadı, o korkulu rüyamız kanamaları yaşamadım veya kızım erken davranıp gelmeye çalışmadı. Şimdi dönüp bakıyorum da ne kadar önemli detaylarmış bunlar. İlk hamile olduğumu öğrendiğimde “daha ooooooo çok var” diyordum. Hangi ara 38.haftalara geldik hiç anlamadım. Son zamanlar geçmez derler ama benim sürecim çok çabuk geçti. İlk hamile olduğumu öğrendiğimden beri hep normal doğum hayal ettim, istedim ve planladım. Hatta bütün hazırlığımı da hep buna göre yaptım. En son 18 Ocak Salı günü doktorumuza kontrole gittiğimde çatı muayenesi oldum ve doktorum normal doğum taraftarı biri olarak bu pelvisle bu doğum çok travmatik ve komplikasyonlu olur riske atamayız dedi. Eşimle çok şaşırdık hiç bunu beklemiyorduk. Çünkü her şey oldukça normal ilerledi bir aksilik çıkmamıştı. Ama tabi anatomik yapımı hiç hesaba katmadım. Muayene sonrasında hadi bu hafta için gün seçelim dediğinde çok şaşırdık ve bir anda eşimle 21 Ocak Cuma günü olsun o zaman dedik. Odadan çıkarken de seviniyorum kızımız Kova burcu değil de Oğlak olacak diye. Ama sevincim birkaç dakika sürdü ve 21 Ocak gününün tam Kova döngüsüne geldiğini hatırladım😊 Eşim gel 1-2 gün erkene çekelim dese de istemedim çünkü o an aklımdan ve ağzımdan o tarih çıktı geri almak hiç istemedim. Bunları buraya yazana kadar hiç heyecanım yoktu. Hatta sabah uyandım ve yapılacak onca iş yokmuş gibi bütün günümü tv karşısında geçirdim elim kolum hiçbir şeye kalkmadı. Sürekli herkes arıyor heyecan var mı? Hazır mısın? Korkuyor musun? Bende ki cevap hep aynı “hayır henüz değil”.. Ama ne zaman ki gece çöktü dışarıdan el ayak çekildi ortalık sessizleşti kızımın ilk kalp atışını duyduğumda ki tüm duygular harekete geçti. Sevinç, korku, heyecan, mutluluk, özgüven, özgüvensizlik, süper annelik, bebeğine yetememe her şey var. İlk hamile olduğumu öğrendiğimden beri hep tecrübeli bir annenin ilk gecemde yanımda kalmasını istemiştim. Hatta sevdiğim bir arkadaşımla da ayarladır bu anı planladık ama gel gör ki hayat sen plan yaparken aslında senin için hazırladıkları noktasına geldik. Arkadaşımın eşi şu an covid ve arkadaşımda temaslı olduğu için tehlikeye atmamak için gelemiyor. Ve yanımda aklımda hiç olmayan kişi hayat arkadaşım, tek dayanağım, yol arkadaşım eşim kalacak. Daha düne kadar yenidoğan bebeği ben kucağıma alamam diyen adam büyük bir özgüvenle ben ikinize de bakarım kimse kalmasın diyor. Bunu duymak i, hissetmek o kadar güzel ve tarif edilmez bir gurur benim için. Kızı gelecek onu karşılayacak diye bir hevesle alışveriş yapıp kombin yapmış kendisine. İki dirhem bir çekirdek giyindi bir de bana soruyor nasıl olmuşum diye. Ahhhhh boynuna sarılıp ağlamamak için zor tuttum kendimi. Anne baba olmak ne özel duygularmış ne kadar kadim bir hissiyatmış. Ben bunları yazarken kızım yazdıklarımı hissetmiş gibi tekmeliyor beni.
Canım kızım, Pirayem, seninle aynı beden de son saatlerimiz. Tek dileğim sağlıkla seni kucağıma alıp evimize, mutlu yuvamıza kucağımda getirmek. 2 yetişkin 1 köpek başladığımız bu hayata inşallah +1 minik insan tanesi ile devam edeceğiz.
Yazımı okuyan herkesden küçük bir dua ricamdır. Rabbim kimsenin ocağını ve kucağını boş bırakmasın, herkese hayırlı sağlıklı doğumlar nasip etsin❤️