kubra3rkan sezaryenden korkulacak hic bir sey yok. İnan seni rahatlatacak ekip giriyor zaten ameliyata, ameliyata alindigimda, once hemsireler bana nereli oldugumu kac yasinda oldugumu filan sordular sirf muhabbet acilsin rahatlayayim diye, sonra anestezi uzmani geldi, belden bi igne yapacagini, hoc agri olmayacagini, sadece bi sicaklik hissedecegimi soylediler, ama oncesinde steril su dokulecek bu biraz soguk haberin olsun dedi. O sirada hemsireler benle muhabbet ettikleriicin, hic agri hissetmedim. Sonra uyusukluk basladi, yatirdilaf yataga ayaklarimi cektiler, sonra sonda takildi o sirada uyusukluk basladigi icin hoc hissetmedim. Doktorum geldi hal hatir sordu ve basliyoruz dedi. Ben karnimda bisiler yaptiklarini hissediyordum ama nasil, sadeve sarsilma filan hissediyordum oyle bi agri bi his olmadi hic. Bi erkek hemsire surekli basimdaydi, tansiyonum, solunuma filan bakiyordu hep ve beni asamalardan haberdar ediyordu, bi baktim sarkilar acildi, muziklere eslik edilmeye baslandi, cok keyifli bi ortamdi, haliyle bu da beni rahatlatiyordu. Veee birden aglama sesiiiiiii, allahimmm! Dunyanin en guzel ani, once cocuk doktoru muayene etti, sonra basimdaki hemsire bebegini gormek ister misin dedi bende aglayarak evet dedim, getirdiler yavrumu, yanagima temas ettirdiler, optum o haliyle, kokladim. Sonra aldilar ve allaha sukur herseyin yolunda oldugunu soylediler. Bebis benden once odaya cikti bile, dikisler tamamlandiktan sonra bende odaya goruldum. Esim zaten bekliyordu beni, beraber sedyede ciktik. Yataga yatirildim ve ebeler gelmeye basladi hadi emzirmeye basliyoruz diye, bi kav defa denedik. Bi kac saat sonra uyusukluk gecti, hemsireler gelip sondayi cikarip ustumu giydirdiler. Sonra surekli yurumeye basladim. Daha ilk gunden agrilarima aldirmama calistim, elimden geldigince yurumeye kendimi yataga mahkum etmemeye calistim. Bebegi emzirmeye calisiyordum, ama bebegim memeyi tutamadi uzun bi sure. Meme sorunu ayri, ben size sezaryen agrisindan bahsedeyim. İnanin benim zorlanmam 3 gun surdu, sonra yatagimi bile topladim. Olabildigince yurumeye calistim. Yatagi hayatimdan cikarmaya calistim, agrilarim elbetteki cok oluyordu ama elimden geldigince bebegime, emzirmeye odaklanmaya calisiyordum, o yuzden ben cabuk toparlandim. Tabi bu surecte allah esimden razi olsun, bana cok yardimci oldu, hep o beni yuruttu. İnanin icten soyluyorum korkulacak hic bisi yok allahin izni ile, o kadar guzel bi duygu ki, korkudan cok bebeginize odaklanin♥️ allah saglikla kucaginiza almayi nasip etsin 🤲🏻