Bir süredir sizi başıma gelen felaketler yüzünden daraldığı doğrudur ama bu sefer noktayı koyuyorum çünkü doğurdum. Normal gibi başlayan sezaryenle biten hikayemi anlatayım. 😀 geçen akşam kısa kısa sancılar hissetmeye başladım. Bazen düzenli bazen düzensizdi çok önemsemedim çünkü adet ağrısı gibiydi. Parol alayım geçer dedim. Baktım gece her tuvalete kalktığımda sancım var. Ertesi gün hâlâ var ama dünden şiddetli. Dedim dünküler kasık sancısı demek ki bu farklı. Eşimle doktora gittik önemli bir şey olmadığını söyledi. Peki dedik geldik eve. Ertesi gün sancım hâlâ devamdı ve artık 5 dakkaya kadar düşmüştü, yerimde duramıyordum. Önce bi devlete gidelim dedik, nstye baktılar doğum ağrıların var dediler, alttan baktılar açıklık yok dediler. İkinci kez alttan bakmak istediklerinde kabul etmedim çünkü personel aşırı ilgisizdi doğumu tetiklerler diye korktum red kağıdı imzalayıp kendi doktorumu aradım özeldeki nöbetçi doktoru aradı beni yönlendirdi adam da bana kalkıp senin doğuracak bi havan yok demez mi? İstersem medikal yarış yaparmış ama sadece serum verirmiş. İyi dedim peki ben gidiyorum. Sonraki gün akşam artık 27 saatlik sancıdan sonra direkt takipli olduğum özel hastaneye gittim, alttan baktılar 5 cm açılmam vardı, sancılar zaten nstde göklere uçmuş, yatış verelim dediler. Annemle eşim vardı yanımda. Saat 23.25 , baş ebe bana doğum sabahı bulur dedi. Eşim de bu kız sabaha kadar da böyle sancı çekecek siz sonradan sezaryene alırsanız ne olacak dedi. O da olabilir deyince ben zaten açıdan o biçim, alın beni sezaryene dayanamıyorum dedim. Neyse yattım, yarım saat sonra ameliyathaneye indirdiler beni, doktorum da hemen gelmiş. Ben tabi genel anestezi bekliyorum, demezler mi yemek yedirin için spinal olacak yani belden uyuşturulacaksın. Bu durumu bana öyle kötü anlatmışlardı ki aşırı panik oldum ama iğneyi hissetmedim desem yeridir. ( aynı korku sonda iÇin de vardı ama onu da abartmayın anlık idrar kanalınıza yerleştiriliyor yani korktum ama öyle yanma acıma olmadı) neyse bunlar beni uyuşturdu, işlem başladı gayet sohbet ediyoruz doktorumla. Diğerleri yaşımı falan soruyor derken benim oğlan çığlığı basmaz mı? 8 Ocak 00.24 te doğmuş bile ben şok. Hemen oradaki hemşirelerden rica ettim kendi telefonuyla birkaç poz çekti. Hayatımda gördüğüm en muhteşem andı diyebilirim. Oğlumu giydirmeye götürdüler beni de toparlamaları bitince odaya çıkardılar ama aşırı üşüdüğümü söyleyebilirim kollarımın titremesini 2 saatten fazla durduramadım ki anestezinin de bunda etkisi varmış. Gede yatırdıkları iÇin ben iki gün kaldım gazımın çıkması da beklendi tabi. Eve yeni geldik ama çok farklı bi his. Ayrıca mamaya ön yargıyla yaklaşan varsa sakın diyorum. Sancıların etkisiyle ve yeme içmem kısıtlı olduğu iÇin hastanede kaldığım ikinci gece sütüm gelmemeye başladı ve oğlum sabaha kadar ağladı kolik gibi. Sabah en sonunda ben yalvardım şu çocuğa mama verin de karnı doysun uyusun diye. Gazı çıktıktan sonra melekler gibi oldu miniğim. Son tercihimiz her zaman tabi ama bazen bebiş için en doğrusu olabiliyor. Aklıma gelenler bu kadar sormak istedikleriniz varsa cevaplarım.