Birgün bunları yazabilirmiyim diye tam 2 ay yani 60 gün bekledim. Baya uzun olacak kusura bakmayın. 19.haftalıkken ağır bir covit geçirdim kasılmalarım başlamıştı. Karantina bitince hemen muayeneye gittim ve 2cm açılmam olmuştu. İğne ve ilaçlar sayesin de 28.haftaya kadar yatakta istirahat versi doktorum. Sadece lavaboya kalkıyordum. 27+6 de lekelenme oldu bi terslik olduğu belliydi apar topar doktora gittik ve açılmam 4cm olmuştu. Hemen yatışımı yaptılar nst ye bağladılar. Zaten korkuyordum kendimi zor tutuyordum o sırada 6 tane doktor zebellah gibi başıma gelip kanama durmazsa seni acil sezeryana alacaz dediklerinde dünya başıma yıkılmıştı. Ağlayarak doğarsa yaşayacak mı dediğimi hatırlıyorum sadece. 2 gün iğne ve ilaçlarla durdurdular.28+2 de 02.11.2021 sabahı tekrar kanamam başladı,alttan muayene ettiklerinde açılmam 4cm olmuştu ve plesenta tamamen aşağı inmiş. Ne olduğunu anlamadan beni hemen sezeryana hazırladılar. Tabi ben yine salya sümük ağlıyorum. Hemen sezeryana alındım doğum başlamış bebek çıkmış ama hiç haberim yok. Bi ara doktoruma ben doğuramıcam geri dikin beni dediğimi hatırlıyorum. Bizim bebeğimle ilk buluşmamız olmadı hiç daha yüzünü göremeden,sesini duyamadan aldılar yoğun bakıma.Aksilik ya o gün benim doktorumun planlı 7 sezeryanı vardı ben aradan acil olarak çıkınca özel oda da bulamadılar. Yeni doğum yapmış 3 kadının odasına koydular beni. Hayatımın en acı,en berbat anıydı. Herkesin bebeği yanında,mutlular,seviyorlar ben ise beni burdan çıkarın diye yalvarıyordum doktorlara. Çok zoruma gitmişti orada evladım olmadan kalmak. 6 saat sonra ayağa kalktığımda beni yawruma götür dedim eşime. Yoğun bakıma çıktık orada öylece yatıyor mosmor bir ten,her yeri delik deşik cihazlara bağlı bir şekilde. Canımdan can kopuyordu. O sırada hemşireye “gözünü açabiliyor mu” diye sorduğumda henüz açmadı hiç dedi ve aradan 5 dk geçmeden gözlerini açtı bebeğim. Bizi duyuyordu ve merak etme ben buradayım demişti sanki annesine . O gün dedim ağlamayacaksın neslihan seni duyuyor,hissediyor diye (ama başaramadım). 58 gün o yoğun bakımı yol ettim kendime. Ne lohusalık, ne depresyon,ne de sezeryan dikişleri hiçbiri engel olamadı evladımı görmeye. Çok zor geçti günler çok. Hergün o küçücük bedeni ile daha da güçleniyordu kızım. Her gitmem de cihazlardan tek tek kurtuluşunda şükür diyordum Allahım beni sana kavuşturacak annecimm. Bu duyguyu psikolojiyi yaşamayan anlayamaz gerçekten. Yaşayacak mı,nefes alıyor mu diye geceler bitmezdi sabah olmazdı. 2 gün önce aradıkar hastaneden “hadi annesi çantanı al gel anne bebek uyum odasına gevireceğiz” dediklerin de hem ağladım hem de doğum çantası hazırlar gibi özenerek çantasını hazırladım. Vee ilk gecemiz hastane odasında benim minik mucizemle en önemli günümüz çok güzel geçti. 2 gün kaldık ve artık evimizdeyiz. Hala baktıkca çok şükür Allahımm diyerek geçiyor saatlerim. Çok zorlu ve uzun bir yoldan geldik annelerim ama başardık sanırım ne dersiniz 💜 bugün farkettim ki evladımı kucağıma alıo eve getirdiğim de o geçen 2 ayı beynim tamamen resetledi yok oldu. Sanki 2 gün önce doğum yaptım ve Gülce Arya’mı evime getirdim. Tüm prematüre annelerim kabullenmek zor ,beklemek zor ama sonu aydınlık,umut… yalnız değilsiniz ve bizim çocuklarımız çok güçlü 💜💜💜💜