dakpinar- çok üzücü olmali insan evladını yanında ister çünkü. Ben babasina bile emanet etmek istemezdim ilk doğduğu zamanlar. Cok farklı bir psikolojisi oluyor sizi anlıyorum. Annelik böyle işte mecburi olarak orda kaliyor olmasina rağmen insanın ici icini yer. Vicdan hic rahat birakmaz 🥺 birde lohusasiniz bunun da etkisi çoktur. Ama size şunu soyleyim bebeginiz orda sizden ayrı belki ama daha da güvende. Benim oglan küçük doğmuştu gozetim altında kaldil sonra kilo kaybı ciddi ölçülerde olunca birde emme problemi felan olunca o ilk günler zordu. Hastaneden çıktık. Ben simdi napicam tek basima bu çocuk ne olacak böyle diye icim icimi yedi. Her gün sarardi sanki ve emziremedim de. Yani bazı zorlu durumları anlatırsa inşallah sizin yaniniza geldiginde daha güçlü ve sağlıklı olacaktır ins. Birde o küçük ama hepimizden daha güçlü bunu unutmayin. Sağlıkla kavusun ins