Benim minik kızım karnıma düştüğü andan itibaren aslında bir anneydim ben. Ama şimdi gerçekten anne oluyorum. 36da suyu az, nstde hareketleri az dedi doktorumuz acilen seseryana alınabilirsin dedi. Ama bol bol dinlen 37yi tamamlayalım en azından dedi. Ciğer geliştirici iğne vuruldum ve sürekli yattım tuvalet haricinde kalkmadım ve düzenli yemeklerimi yedim. Geçen haftaki kontrolümde suyu düzelmiş ve hareketleri de bayağı hareketliydi. Ama çatım çok dardı. Hatta cumartesi acile gittiğimde 2 doktor zor bakmıştı açıklığıma, birinin benim parmağım girmedi bile dediğini duymuştum. Bugün ki kontrolüme çok rahat gitmiştim en azından ocağı bekleriz diye düşünüyordum. Çatın çok dar ve suyun da azalmaya başlamış normali beklersek bebek kanala girmeye çalışırken sıkışabilir riske atmayalım diyerek cuma gününe gün verdi. Doktordan çıkar çıkmaz ağlamaya başladım. Heyecan, korku, stres, kaygı, belirsizlik tüm duyguları aynı anda yaşıyordum sanki. Daha 18 günüm var derken herkese bir anda son 3 diye geri sayıma başladım. Hem minik kızıma kavuşma heyecanı, hemde ya ona iyi bakamazsam düşüncesi beni yiyip bitiyor. Yani kısacası kızlar ben cuma günü bayağı bayağı anne oluyorum. Benim minik kızım çekirdek ailemize katılıyor. 1+1ken 3 kişi olacağız. Mutluluktan ağlamak üzereyim tekrardan. Şimdi son kalan eksiklerimi tamamlıyorum. O zaman kızlar soonn 3 diyorum ve geri sayımı başlatıyorum. 🐣👼💖