Kızlaar merhaba bende bu an hiç bir zaman gelmez diye düşünüyordum🙈 gelelim doğum hikayeme. 38+1 de kontrole gittim ve akıntım cok fazla olduğu için aynı zamanda nstde bebeğin durağın olduğunu gördüğü için doktor yatış verdi ve ben sezeryan istediğim için sabah 9 da ameliyata girmek için yatışım yapıldı. Ben çok tez canlıyım ondan dolayı genel anestezi olmak istedim fakat doktor bebeğe zararı olduğu için spinal olacağını söyledi. Neyse sabah 9 da korkuyla titreye titreue ameliyat haneye indirdiler beni. Belimden ilk bir iğne vurdular sinek ısırığı gibi hafifceydi ve sonra uyuştu iki iğne daha vurdular onları hiç hissetmedim bile sonra tamamen uyuşunca ameliyat başladı. Ama benim tansiyonum aşırı düştü heran bayılıcam diyee yalvardım beni uyutun diye bebek cıkmadan uyutamıyacaklarınu çıktıktan sonra istersem tamamen uyutacaklarını söylediler. 5 dk ıcınde bebeğimin ağlama sesini duydum ve yanağıma koydular. O an herşey bitti işte benim için. Kadife gibi yAnağını arka arkaya öptüm. Bayıltılmakta istemedim ondan sonra ve 20 dk ıcınde dıkılmem bitti odaya cıkarıldım. İyi kide tamamen uyutulmamısım bebeğimin cıkıs anına sahit olmak paha biçilemez bi mutluluktu. Odaya cıktıktan 5 saat sonrada yürümeye başladım. Ertesi gün taburcu oldum. Dikiş ağrılarım 5 gün sürdü. Bugün 10. Gunumuz yoluna giriyoruz yavaş yavaş. Biraz uzun oldu kızlar :) durduramadım kendimi. Herkese hayırlı doğumlar nasip etsin Allah.