Merhabalar arkadaşlar hamileyken okumaktan en çok zevk aldığım pozitif doğum hikâyeleriydi. Doğum yaptıktan sonra ben de yazacağım derdim ancak oğluşum 3 ay sonra fırsat verdi :) Doğum öncesinde herkes çok biliyormuş gibi yorum yapıp durdu! Aman sezeryan yapma şöyle zor böyle kötü. Bir grup da normal doğumun zorluğundan bahsediyor ve inanın bekarlar bile var aralarında. Bende elimden geldiğince kulak tıkamaya çalışıyorum ama bu yaşıma kadar en ağır diş dolgusu ağrısı çektiğim için acayip korkuyorum. Doğum kısmına gelecek olursak. Dediğim gibi çok nazlı olduğumu soyler herkes 38+3 de doktorum çatı muayenesi yapacağını söyledi tabi ben en baştan sezeryan doğum istediğimi söylemiştim ama, Dur bir bakalım belki kolay olur normal doğumun, düşündüğün gibi olmaz biz bir çatı muayenesi yapalım dedi. Çatı muayenesi için gittim ve benim zaten kendimi kasmak gibi bir problemim vardı ve doktorum yapamadı çatı muayenesi ben tabi çok sinirliyim bir yandan ağlıyorum yapamam demiştim size diye :) Bu arada zor olduğunu düşünmüyorum dediğim gibi ben kendimi çok kastım. Ve sezeryan doğuma karar verdik ben doktoruma hemen şimdi yapalım dedim. Ancak doktorum ilk doğum 39 haftaya kadar bekleyelim dedi ve 39+0 gün aldık sabah 7 de burda olun dedi. Ama beni görseniz arkadaşlar odadan çıktım nasıl ağlıyorum çünkü ben sezeryandan da korkuyorum 😄 Eşim sakinleştirmeye çalışıyor ama aslında onda da bir durgunluk oldu ve ailelerimizden uzaktayiz birbirimize iyi gelmeye çalışıyoruz. Gün sonunda ben gayet rahatladim annem ablam beni rahatlattılar sagolsunlar. Ailem bir gün öncesi geldiler ve ben acayip rahatım. Ama daha hastanenin verdigi kağıt okunmamış ve imzamı atmamiştım okumaya cesaret edemedim. Doğum sabahı eşim ve ablamla yola çıktık ve evden ciakr çıkmaz ben aglamya başladım. Yolda kağıtları imzaladim eşim yatış işlemleriyle uğraşırken biz odaya çıktık ilk ben alınacaktım hemşire ameliyat kıyafetini verdi bir yandan ağlıyorum tabi :) giydim ve doktorumuzun gelmesini bekledik. Yatağıma uzandım ve hemşire geldi damar yolu acacam kolunu çekme dedi. Bende bu kadın ne diyor ilk defa mi damar yolum açılıyor dedim içimden , ama bu onlar gibi değilmiş 😄 Zaten bence ameliyat boyunca tek ağrı o sırada oldu diyebilirim :) Sonra beni aldılar ben hala ağlıyorum. Ameliyathaneye girdim baktım herkes çok rahat etrafa bakıyorum korkulu gözlerle. Biri geldi yanıma neden ağlıyorsun çok mu heyecanlısin dedi hayır ne heyecanı korkuyorum dedim. Ve o sıra herkes rahatlatmak için birşey soruyor. İlk bebek mi, cinsiyet ne vs. Sonra oturmami istediler doktorum gelmişti. Oturdum ve bir kişi önümde durup kollarımı tuttu ve sırtımdan iğne vurdular. Arkadaşlar sıfır acı ben o iğneden de korkuyordum. Hemen ayaklarıma doğru sıcaklık indi. Ve uzandım sonda takıldı hicbirsey hissetmedim. Tabi dokunmalari hissediyorsunuz. Ben aman sakın kesmeyin ben hissediyorum dedim meğer çocuğu çıkarıyorlarmis bebek geliyor dedi ben şok çünkü hiç ağrı sızı yok. Ve bebeğim hemşirenin kucağında, biraz temizledi yanağıma getirdi ben bağırıyorum ay ölürüm sana diye 😄 Bebeğimi götürdüler ve son dikiş işlemi. Ama ben sıkılıyorum aklım bebeğimde biran önce işlerini bitirsinler de çıkayım yukarı diye bekliyorum 😀 Etrafı izliyorum arada birileriyle konuşuyorum. Yanlış değilsem toplam yarım saat sürdü ve beni odama çıkardılar. Hemen bebeğimi kucağıma istedim. Ağrı falan yoktu zaten hissetmiyorsunuz belden aşağı. Hemşire ve hasta bakıcı geldi üst pijama takımı giydirler altıma hasta bezi açtılar ilk baglamadilar. Hemen emzirmeye geçtik. Bazı yerlerde kum torbası oluyormuş bende olmadı. Bir kaç saat sonra meyve suyu ve bisküvi yedim su içtim tavsiyem suyu yavaş yavaş için boğazıniza takilmasin öksürmek yakıyor ameliyat yerini. Sonra hemşire gelip sondayi çıkardı ağrı olmadi. Ve ilk kalkış çok korkutmuştu herkes beni belki ondan bilmiyorum ama beklediğimden daha iyiydi hafif yanma oldu sadece. Odada bir iki tur attım ve yatağın ucunda oturmaya çalıştım zira uzanıp kalkmak daha zor. Eşim ve annem kald yanımda. Annem bebeğin yanında bizde eşimle yürüdük koridorda bol bol. Gaz çıkarman gerekiyor yoksa kalırsın hastanede dediler. Stres yaptım ya olmazsa diye ama hiç sorun yaşamadım. Sabah da evimize geldik. Depend kullandım cidden rahatlık. Eve gelince hiç yatmadım berjer de oturdum ve bebeğimi emzirmeye çalıştım yatınca kalkmak daha zor oluyor zaten iki gün sonra ben gayet rahat yürümeye başladım. Tavsiye edeceğim çok şey var ama bebeğim uyanmak üzere. Sorularınız olursa elimden geldiğince tavsiyelerde bulunmak isterim.