İlk doğumda genel anestezi ile oldum. Uyuşuk degildim ve acıyı spinale göre daha çok hissederek uyandım.
Burada sezaryenden sonra hemen kalkan ev süpürüp silenlerle doluydu o dönem. Hani şey algısındaydım ameliyata giriyorum, nasıl girdiysem öyle çıkacağım. Ayaklanıcam yürücem.. Ameliyattan çıkınca gerçekten acımdan, yanmadan feleğim şaştı. Diğer arkadaşlar gibi elle bir müdahale yaşamadım ama karnıma bastırdılar. Ameliyattan çıkar çıkmaz yapılınca acıdı yalan yok
Yürümeye kalktım. Baş dönmesi olmadı ama ben 5-6 dakikadan fazla yürüyemedim. Hemen oturdum. 5 dakka 5 dakka oturdum kalktım. Ve burada herkes o kadar mükemmeldi ki, kimse acı çekmemiş kimsenin acısı olmamış gibi.. İlk gece o kadar ağladım ki iyileşemeyeceğim, bende sorun var, canım yanıyor diye. Keşke insanlar dürüst olsaydı ya da bu kadar kendilerini mükemmel anlatmasalardı. Şimdi tecrübeliyim. Başıma ne gelecek biliyorum. Korkmuyorum ve elbette iyileşeceğimi biliyorum. İlk 3 4 gün azalarak acın da ağrında geçiyor. 7 gün olduğunda gayet iyi olduğumu hatırlıyorum mesela. Geçmişti o ilk günkı halim.