Selamlar hanımlar aslında bir çok kez bu postu yazıp geri sildim etkilenen olursa diye etkilencek annelerimiz ve anne adaylarimiz teşekkür ederjm ama okumamanizi rica ederim 🍀
26 mayısta sağlık ocağında tetonoz için gittiğim gün oğlumun birinde kalp atışı yavasladigini öğrendim bir yarım saat beklettiler düzelecek mi diye ama düzelmeyince hastaneye geçtim doktorumu aradim yolda dogum hanede beni beklediklerini bi muayene yapılacağını söyledi canim doktorum .
Kontrolde oğlumun kanala girdiğini 1 cm acıkligim olduğunu öğrendim hafif bi ağrım vardi dogum yapmamim nedeni sağlık ocağına 2 yasinda oglum ile gittim ebeveyn bisikleti ile dolmuşa binerkej yardımcı oldular ama inerken kimse olmadı mecbur kaldırmak zorunda kaldım keske gururuma dokunmasaydi utanmasaydim da birinden yardım isteseydim 🥺 sancilarim 70 arasindaydi 2 gun yatakta o sancıyı çektim mecburi durdurmaya çalıştılar ama 2 cm ve sancim 100 lere dayanınca doguma alındım ilk evladım sezeryandi bunlarda mecburi sezeyan oldu zaten dogumhanedeki ekip mükemmel otesindeydi o an doktoruma ağlayacak mi anlamazsa üzülmeyeyim kotu şeyler gelmesin aklıma dedim ağlayada bilir aglamayada bilir korkma her seyi sana söyleyeceğime söz veriyorum dedi ve ameliyatim başladı ne olduğumu daha sindirememisken bi sivrisinek sesi geldi saniyelikti o an hem şükrettim hem çok korktum ilk sesini duyumusum buydu sonrasında 2.5 ay boyunca bekledim bu ses için diğer oglum hic ağlamadı iyi olduklarını söylediler ve yogun bakıma aldılar ameliyatta benim kanamam cok olmuş plesanta previa vardi bende genel anesteziye çevirdiler uyandigimda kolidordaydim evdekilere şapka getirmelerini söyledim çünkü ilk oglum 34 haftalik dogmustu ve yoğun bakımda kafası üşümesin diye hep şapka takmistik şapkalari gelince annemle gönderdim tam yoğun bakımın karsisindaydi odam ve hemsirenin annemize söylemeyin ama onlar bu sapkalari takmaz kafaları parmak kadar olmaz bantlasak canlari yanar birde annesi yürüyünce gelsin durumları kritik demisti ve ben her şeyi duydum kapiyi açık bırakmıştı annem bi sey olursa sesimi duyabilmek için o an dünyam yıkıldı yürümeye başlayınca gidemedim neyle karsilacagimdan cok korktum çünkü en son cesaretimi toplayıp 2 saat sonra gittim miniciklerdi elim kadar 770 ve 730 gram 30 ve 31 cmdi miniklerim o an ağlamadım aglayamadim çünkü hisedeceklerini biliyordum hic bi zaman onların yanında aglamadim hep konustum elimden geldiğince güçlü durdum ,durmak zorundaydim esim 3 gun geldi yurt disindaydi iş nedeni ile gelirken ona bi sey diyemedik durumlarindan bahsetmedik hep kötü konusuldu yaşama şansları yüzde 30 dendi ikisinin taburcu olamayacagi anca birinin hayata tutunma olasılığı olduğu söylendi cunkundiger oğlumun cigeri hic yoktu desem yeridir bu süreçte bir suru olay atlattık iç kanama , kalp sıkıntısı, oksijen alıp verme zaten başlı başına bi sorundu ve ben tam 89 .gun evlatlarimi o hastaneden sağ salim çıkarttım çıkartmadan 1 hafta önce en başta taburcu olacak dedikleri oglum göz ameliyatı oldu rop hastasiydi 3.evre yüzde 70 göremiyordu cok sukur su an onu da atlattık ve bu ameliyat olan oğlum 3 operasyon daha gecirdi su an her şeyi atlattik günlük ogullarim ile oyunlar onların çığlıkları evimi neselendiriyor cok sukur bu günümüze okuduğunuz icin teşekkür ederim hanımlar