Merhaba arkadaşlar.. Bende hamileliğimin başından bu yana hep bu anı hayal ettim. Buraya kızıma kavuşacağım, doğumumu yazacağım anların hayalini kurdum derken zaman geldi geçti. işte o gün geldi. Doğum yapalı epey oldu ama ancak yazabiliyorum 😊
Öncelikle çoğu annenin doğumuyla ilgili içine doğan bir tarih vardır. Benimde öyle 2 tahminim vardı ve hep ısrarla söylediğim ilk tarih olmaz derken oldu, tuttu.
18 Ekim Pazartesi tarihinde 39+0 haftalıktım ve nst kontrolüm vardı. Eşim o gün okulda olduğu için yalnız başıma hastaneye gittim ve nst’ye girdim. Ama normalde maksimum 25 dakika kaldığım nst’de o gün 45 dakika kadar uzun tutuldum. Birkaç yerde kalp atışı epey düşük çıktı ama cihaz arada oynadığı için ondandır diye düşündüm ama hemşirelerin yüz ifadesinden de bir sorun olduğunu anladım ama sormakta istemedim. Son zamanlarda hissiyat olarak bebeğimin hareketleri azalmıştı ama yeri kalmadığından çok kıpırdamaz diye düşünerek çokta üzerinde durmadım. Zaman zamanda çamaşırımda aşırı ıslaklık hissediyordum ama onuda sürekli idrar kaçırmaya yoruyordum. Çünkü bebeğim yukarda duran bir bebek değildi. Baskısı oluyordu. Nst bitti hemşire sonuçlara bakıp mutlaka doktora görünün, görünmeden çıkmayın dedi. O sırada eşim geldi, eşimle birlikte doktorun odasına girdik. İster istemez biraz gerildim. Nst sonuçlarına bakınca doktor bir sorun var , sanırım kordon dolanmış. Nabızlarda da düşmeler var bir muayene edeceğim dedi. Ultrasona aldı ama kordonda hiçbir problem çıkmadı. Meğer hissettiğim ıslaklık aslında bebeğimin suyuymuş ve devamlı aktığı için sağ tarafında su bitmiş. Buda 1 haftalık muayene aralığında bebeğimin beslenmesini yavaşlatmış. Daha sonra doktor çatı muayenesi yapacağını duruma göre doğumu planlayacağını söyledi. Çatı muayenesinden korkmadım, burada çok şey yazıldı ama herkesin bünyesi farklı olduğu için hiçbirine aldırış etmedim. Zorlanıp zorlanmadığımı merak ediyorsanız zorlandım. 😊 Çünkü o an bebeğimin yeterli beslenemediğini, suyunun yarısının bittiğini öğrenmiştim ve çok gergindim. Aslında muayene can acıtmıyor benim canımın acıdığı nokta zarları sıyırma işlemi yapılırken oldu. Muayene oldu, içeri geçtim. Eşimde içerde bekliyordu ve doktorun ağzından o cümle döküldü. Doğum başlamış. Nasıl yani? Dedim. Nedense o an buna hazır hissetmediğimi farkettim. Doktor ‘1.5 cm açıklığın var, yarın sabah saat 8:00’da gel. Tahlillerini yapalım önce suni sancı vereceğim normal doğumu deneyeceğim bebeğin riske girdiğini hissedersem de sezaryene alacağım. Sen şimdi kovid testi ver, sabaha kadar çıkar. Sabahta gelirsin. Hadi bakalım.’ Dedi. Eşimle birbirimize baktık. Bende doktora eğer riskli bir durum varsa ben vazgeçtim normal doğum istemiyorum hemen alın bebeğimi dedim. Çünkü en başından beri sezaryene yönlendirmeye çalışan doktoruma ısrarla normal doğuracağım ben deyip durdum. Ama o an bebeğim söz konusuydu. Çok korktum kızlar. O kadar korktum ki. Doktor sabahı bekleyelim dediğim gibi yapacağız endişe etme yapabilirsin, inanıyorum dedi. Bende doktora ama ben hazır değilim dedim. Ağlamaya başladım. Hazır nasıl olunurdu bilmiyordum ki. Eşimde bana dönüp gülümsedi sen dememiş miydin bu çocuk ya 19 yada 29 ekimde doğacak diye. Bak yarın ayın 19’u. Kızın seni dinledi. Sakin ol dedi. Ama ne mümkün. Asistanla kovid testi vermeye giderken hüngür hüngür ağlıyordum. Kafamdan bir sürü soru geçiyor. Nasıl yapacağım, nasıl doğuracağım. Yarın beni neler bekliyor, bebeğim sağlıklı doğacak mı? Asistan çok tatlı bir kızdı sağolsun sakinleştirdi beni. Sonra eşimle hastaneden çıktık. Ailelere haber vermek için aradık. Oturduğumuz yere eşimin ailesi 3-4 saatlik benim ailemde 1 saatlik mesafede. Bir önceki gün eşimle bir yiyecek üzerine konuşmuştuk, canım çok istemişti. Eşimde yarın yiyelim dediği için hastaneden çıkınca hem hava alırız hemde doğum yapmadan ye içim rahat etsin dedi. Çarşıya gittik ama ben yürüdükçe suyum sızıyor 😂 Doktor sıyırma işlemi yaptığı için kalan suyum da akmaya başladı. Biz oturduk yiyeceğimizi yiyoruz ama bir yandan su akıyor Allahım şimdi düşünüyorum da delilik ya 😂 Ama tabi ben ne yiyeceğimi ne içeceğimi bitiremeden suyun akışı hızlanınca korktum ağlamaya başladım ve yarım bırakıp kalktık. Hiç yemek bırakmayan ben, onu orda bırakınca içime oturmadı değil. 😂 Neyse, kalktık arabaya doğru yürüyoruz. Suyum bir ara kesildi. Eşime dedim ki bebeğin kalın battaniyesi yok bu çocuk hastaneden neyle çıkacak? Mağaza mağaza geziyoruz battaniye bakıyoruz ama hiiiiç birinide beğenmiyorum tabi. Bulamayınca eve döndük. Bir yandan bebeğin eşyalarını katlayıp odasına koyuyorum (son ana bırakmıştım siz bırakmayın) 😂 bir yandan ağlıyorum, bir yandan evi temizlemeye çalışıyorum aileler gelecek diye. Bir yandan da pilates topunda zıplıyorum 😂 Derken gece saat 10 gibi benim karnım acıktı, eşime dedim yemek yemeye gidelim. Eşimde nasıl yürüyeceksin eve söyleyelim dese de dinlemedim ve çıktık dışarı. Yemeğin sonuna doğru hafif bir sancım geldi çok önemsemedim ve kalktıktan sonra bir süre daha yürüdük. Benim ailem gece 11:30’a doğru geldi. Sabah geleceklerdi ama dayanamayıp arkadaşlıklarına rica etmişler getirdi. İyiki gelmişler. Nerden bilebilirdim o gece sabah 8’i görmeden doğuracağımı. 😊 Sancılarım saat başı, yarım saat, 20 dakika şeklinde ilerledi. Gece saat gece 2’ye gelirken şiddeti artmaya aralığıda 15 dakika düşmeye başlayınca dedim ki bir duşa gireyim. Uzuuunca bir duş aldım. Işık suyun altında durdum. Duştan çıkıp giyindim ama saçlarımı kurutacak halim kalmamıştı ve o kadar uykum vardı ki.. eşim saçlarımı kuruttu, biraz uzandım. Uyurum dedikçe sancıların gelişi sıklaşmaya başladı. Eşim 3-4 dakika da bir hadi hastaneye gidelim artık deyip duruyordu ama doktor sabah 8 dedi ya bir kere doğuracağımı düşünmediğim için sesimi çıkartmadan gelen sancıları karşılıyor eşime de hayır ya deyip duruyordum. Bir süreden sonra acı seviyesi artınca artık ağlamaya başlayıp artık gidelim dedim. Annem hiç uyuyamamış zaten onu da alıp giyindik çıktık. Hastaneye gidene kadar sancı sıklığı 5 dakikadan aza düştü. Hastaneye girer girmez sandalyeye oturtmak istediler. Dedim ben yürürüm 😂 Sen nereye yürüyorsun doğuruyorsun dedi hemşire. Hala inanmıyordum ama. Sabah 8’de olacaktı çünkü. 😂 Direk nst’ye aldılar. Açıklığıma baktı 5 cm.- En korktuğum şey açıklığım artmadığı için eve yollanmaktı o yüzden evde çok dayandım sanırım.- Hemşireye dedim ben eve gitmek istemiyorum, seni 5 cm’le nereye yollayacağım zaten dedim ya doğuruyorsun dedi güldü. 😊 Nst güzeldi, sancılarım düzenliydi. Beni odaya aldılar. Orada çekmeye başladım. Hemşire dayanamayacak noktaya geldiğinde bana haber ver dedi. Evet zor bir süreç. Yalan söyleyemeyeceğim. Bir ara anneme artık doğsun nolur dediğimi hatırlıyorum.. ama yanınızda size destek olan birisi varsa süreç çok daha tolere edilebilir oluyor. Birde lütfen sancınız geldiğinde yatmayın, hareket edin yürüyün asla oturup yatmayın. Hareket ettikçe azalıyor şiddeti. Birde açıklık artarken kusma isteği oluyor kendinizi ve midenizi rahat bırakın. Ama Velhasıl zaman ilerledikçe artık bir noktada hemşireyi çağırdık. Açıklığımı kontrol etti ve o cümle döküldü dudaklarından tam açıklık, nasıl bu kadar hızlı oldu ikinci doğumun mu? 😂 hayır dedim ama sürekli bir yandan yalan söylemiyorsun dimi , gerçekten mi ben yapabiliyor muyum yani deyip durdum. Epey yorulmuştum artık. Saat 5 gibiydi 3:10’da hastaneye 5 cm ile girdim 5’20 de tam açıklıkla odamda doğumhaneye gitmeyi bekliyordum. Eşimin ailesi de ben dpğuma girmeden 10 dakika önce yetiştiler. Daha sonra sankince doğumhaneye gittik. Hastaneye girdiğimden beri hemşireye sürekli tuvaletimin olduğunu lavman istediğimi söylediğim halde bebek o gerek yok dedi. Ama dediği gibi bebek değildi tabi. Direk çatala oturmadım sancım geldikçe hareket ettim. O esnada ısrarlarım sonucu lavman yapıldı. Bende uzandım o anları hatırlıyorum ama o acıları hiç hatırlamıyorum. Halbuki hemşireye o an vazgeçtim beni sezaryene alın dediğimi hatırlıyorum😂Ebe suyumu patlatacağını söyledi bende dedim ki benim suyum kalmadı. Bir kere denedi su akmadı, tekrar dedi olmadı. Bende ısrarla suyumun kalmadığını söylüyorum ama dinleyen kim 😂 Tabi o aralarda da yapamayacağım deyip duruyorum meğerse bebeğin başı kanala girmiş yani son düzlük. Doktor geldi,bana ıkın diyor ama ıkınmayı bilmiyorum ki diyorum. Sürekli bağırıyorum 😂 Ikınmayı öğrendikten sonra başladım ıkınmaya. Diyorum içimden burdan dönüş yok bari güzel ıkınayım da çabuk bitsin. O ara kafamı kaldırdım bir baktım doktor eline neşteri alıyor dedim eyvah kesece beni. İstemiyorum istemiyorum diye bağırdım. Ama tabi kesi attı. hafif bir sızı hissettim hiç korktuğum gibi olmadı ya. Çok canım acır diyordum ama öyle olmadı. Doktora dedim kestiniz dimi oda dedi yok yok sonda takıyorum. Dedim doktor bey normal doğumda ne sondası kandırmayın beni 😂 derken ebe sandalyeye oturdu doktor yanıma geldi. 1-2-3 deyince ıkın dedi ve karnıma bastırdı😂 itiraf edeyim, o kısım biraz zordu çünkü doktorum çok kuvvetliydi ve ben son sesime kadar bağırdım 🙄 derken bir sıcaklık bir baktım kızım. Çipil çipil açık gözleri küçücük bedeniyle karşımda. Dondum. O an dondum kaldım. Dünya durdu, zaman durdu. Kızım ve ben vardık sanki sadece. O bana bakıyordu ben ona. Evet görmüyordu daha beni ama sanki gözlerimin içine bakıyordu. O kadar küçüktü ki. Şaşırdım. Ne ağlayabildim ne tepki verebildim. Ne acım kaldı, ne sızım. Bebeğim doğdunda her şey bitti.. her şey geçti.. bebeğin eşi çıkarıldı, zorlanmadım. Oda kolayca kaydı çıktı. daha sonra dikişim atıldı ve kendimi hiç olmadığım kadar iyi hissettim. Bebeğimle çıkmak istiyorum deyince herkes şaşırdı 😂 çünkü sesimle doğumhaneyi inleten ben acıdan değil çok uykum var diye ağlayan ben o an o kadar dinçtim ki. Kalktım toparlandım ve bebeğimi kucağıma alıp sedyeyle çıktık. Eşim ailem kapıda bekliyordu tabi. Biz geldiiiiiik diye neşeyle çıkınca herkes çok şaşırdı. Eşim çok ağlamış sesimi duydukça, ama diyor ki seni öyle görünce inanamadım sanki doğum yapan bendim, bekleyen sen. Dedi. Öyle güzel kavuştuk işte kızımla. 5:30 gibi girdiğim doğumhanede bebeğimi 6:24’te doğurdum. Çok güzeldi.. Çok özeldi.. bu arada çiçek kızım 2830 ve 46 cm doğdu. Ama çok şükür gayet sağlıklıydı. Allah isteyen herkese gönlünden geçtiği gibi güzel bir doğum nasip etsin. Şimdi kucağımda uyuyor ve ben bu hissi tarif edemiyorum. Dileyen herkese nasip olsun inşallah. Çok uzun oldu hakkınızı helal edin. Okuyanlara hikayeme eşlik ettikleri için çok teşekkür ederim. Sorularınız olursa sorabilirsiniz. Sevgilerimle 🥰🌸