Kubramagdalena seni yargılamak burda bize düşmez. İnsan ikisinide tatmak istiyor. Ama bir şeyi ne kadar istersen onunla imtihan ediliyorsun. Olmuyor. Senin bir oğlun var. İkincide oğlun olacak. Sen erkek evlat duygusunu tattin. Karnındaki senin ikinci bebeğin ikinci oğlun ama sen o minik canın ilk annesisin. Onun ilk heycanisin. İlk kizimi kucağınıza alinca sevinçten okadar agladikki çevremizdekiler bebekte bir sorun var sanıp korkmuş. Sonra ikinciye hamileydim Allah’a hayırlısını sağlıklısıni nasip etsin diye dua ettim. Ama olmadı düşükle sonuçlandı. Daha sonra tekrar hamile kaldım ikinci kızıma hamile olduğumu ogrendim. Çevre baskısı acıyan gözlerle bakılması ayyyy üzülme olsun demeleri.. halbuki neden üzüleyim ki oda benim evladım. Doğdu sağlıkla iki yaşına geldi ilk kızıma göre okadar cana yakın okadar çok sarılmayı seven bir bebekki anlatamam. Doğduğu zaman o bakışları ilk kızımda nasıl büyüyüp anne diye seslenmesini dört gözle beklediysem ikinci kızimida aynı bekledim. Sonra 3. Çocuk asla yapmam dedim hep iki yeter ben bu kadarına bakabilirim dedim yapana cesaret edene bile şaşkınlıkla göz devirdim sonra korunurken kaldım resmen şuan 15 haftalık hamileyim inanki cinsiyetini son iki haftaya kadar merak bile etmedim edemedim korkudan nasıl bakacağım edeceğim diye sonra dedim sağlıklı olsunda yeterki üstesinden gelirim. Üzüldüm diye kendime kızdım. O benim 3. Heyecanım ama ben onun ilk heycani ilk annesiyim…