Kalbim o kadar kırıldı ki. Yanımda eşim uyumasa hüngür hüngür ağlarım. Ben 4 senedir evlat sahibi olmaya çalışıyorum. Evlendikten 6 ay sonra 5 haftalık düşük yaptım. İlk hamileliğim cahildim. Evde bir başıma sancı çeke çeke kan revan içinde düşüğüm oldu. O günden sonra en büyük keşkelerim başladı. 3.5 senedir her ay Allah’ım adet olmıyayım diye yalvardım. Yaşlısından , hastasına , yağmur vakti , ezan vakti , namaz sonrası , kuran sonrası hep duam Allah’ım bir evlat ver bize. Evimize güneş açsın , mis gibi bebek koksun geceleri sesine uyanayım oldu. Para pul kendi sağlığım anam babam gelmedi aklıma hep evlat dedim. Çünkü can damarım. Herkesin hamilelik haberini aldım ablam abim kuzenim eşimin akrabaları hemde benim düşük yaptığım hafta hepsine sevindim şimdi hepsinin çocuklarını kendi evladım yerine koyup öpüp kokluyorum. İçimde kapanmayan bir yara var. Oturup komşumun evindeki bebek sesine ağlayan insanım. Daha tonla acı ve gözyaşı var.
Birisi de çıkıp diyorki ‘ne yani illa olucak diye bişey mi var belki o mertebeye gelmediniz ?’
İçim buruk.. Tek diyeceğim şey bu..