Dün gece heyecan, korku, stres derken uyuyamadım ve hep pozitif hikayeler okudum. İstiyorum ki benim doğumum da sizlere ilham olsun, korkunuzu içinizden atmanıza fayda etsin.
Sabah hastaneye geldik ve kan tahlilim yapıldı. Ardından doktorum geldi ve hazırlan dedi. Üzerime ameliyat önlüğünü giydim, kendime telkinler vererek tekerlekli sandalye ile ameliyathaneye alındım. Önce sandalyede oturur gibi sehpaya çıktım, otururken teknisyene tedirginliklerimden bahsettim. Sonda ve uyuşamamaktan çekiniyordum. Merak etme biz kontrol edeceğiz zaten dedi. Ardından anestezi doktoru geldi, öne eğildim ve tüm kaslarımı tamamen serbest bıraktım. Şöyle söyleyeyim, sabah damar yolu açamadılar kollarım daha çok acıyordu tüm ameliyat sırasında. Spinalde de öyle oldu asla anlamadım. Zaten uyarıyorlar şimdi işaretliyorum, şimdi deniyorum gibi. Ayaklarıma sıcaklık gelmeye başladı ama uyulmadan sedyeye çıkardım. Oynatmamı istediler, oynattım ve uyuşmadım demeye başladım, merak etme doktorun 15 dk sonra gelecek ve hissetmeyeceksin dedi tekrar teknisyen. O sırada sonda takıldı, hafif hissettim ama uyuşma başladığı için acıdı diyemem. Başlarken midem bulanacak sanki ama idare edebilirim dedim ama hemen ilacını verdi bana.
Ardından doktorum geldi, teknisyen eşimden telefonunu isteyince bebeğimizin geldiğini anladım ama o ana kadar ne çekiştirme, ne acı, ne hissiyat yoktu. Yalnızca sallarsa beni onu hissettim. Zaten uyardı hafif baskı hissedebilirsin diye ve hemen bebeğimizi bize gösterdi. Mutlulukla şaşkınlık tüm duygular birbirine karıştı. Bebeğimiz solunum sıkıntısı nedeniyle tanımızda kalamadı tek sorun bu şimdilik. Eşim çocuğumuzu muayene ettikten sonra bana gösterdi ve o içeri gitti. Bu sırada benim dikişlerim atılıyordu. Arkada hep müzik vardı, doktorum bizle sohbet etti, arada bize baktı sorular sordu. Espiriler yaptık o şekilde geçti. Sona doğru ameliyathane soğuğu, kan kaybı, koldan soğuk serum alma, sezaryen derken titreme geldi. Engel olamadım. Eşimden omzuma elini koymasını rica ettim ama aşırı bir titremem oldu çıkınca da 1 saat kadar devam etti. Kahve içinde içim de ısındı ve titreme geçti. Geldiğim gibi hasta bakıcılar üzerimi giydirdi zaten. Kahve, hoşaf, su içmeye başladım bol bol. Saat 15.30’da çorba içtim ve kalkmadan önce ağrı kesicimi istedim. Daha önce de gelmişti yapmak için ama idare edebilirim dedim ve erteledim onu kalkış öncesine. 16’da ayağa kalktım. Daha önce de kalkardım aslında ama beklememi söylediler. Ne başım döndü, ne midem bulandı. Ama kendimi dikleşirmiştim hemen oturur halde durdum. Kalkınca da dik yürümeye gayret gösterdim. Tuvalete gidebiliyorum, yürüyüşü sık sık yapıyorum ve yürüdükçe açılıyorum.
Tek sıkıntım bebeğim kuvöze alındı. Küçücük yavrumun burnunda, midesinde, kolunda hep bir şeyler takılı. Kalktığım gibi onun yanına gittim ve minicik bedenini görünce ben de dayanabilirim dedim. Elbette ki kesi kendini hissettiriyor, yavaş hareket etmek gerekiyor. Kendinizden beklentiniz de aşırı olmamalı. Minicik bebekler kuvözde dayanıyorsa biz de yapabiliriz. Lütfen bizim bebeğimize de dua gönderin alalım kucağımıza. Süt sağıyorum ama maalesef gelmiyor ve meme ucum da yara olmaya başladı, kan gelmeye başladı. İnşallah süt gelir. Uzun oldu biraz ama ben okumaktan hoşlanıyordum. Sorularınız varsa memnuniyetle yanıtlarım.