İlk bebegimizde 3 ay kimseyle paylasmamistik, ailemizle bile. Simdi oglum 2 yasinda ve birkac gun once ikinciye hamile oldugumu ogrendik. Planliydi, ama planimizdan bahsetmemistik kimseye. Olur da uzarsa bu surec sorular duymak istemedigimizden. Ve bu kez beklemeden hemen ailelerimizle paylasmak istedik. Esimin annesi cok sevindi, babasi ve kardesi asiri sasirdi (onlar boyle acikliyor), sevincten cok tutulup kaldilar. Kendi annem sacma sapan konustu (nedense cocuk yapmak evlenmek hep acimayla kinamayla baktigi seylerdir disardan da) ah daha ilki cok kucuk hemen abi olmasin yazik dedi. Esim de ben de bozulduk. Sonra ben ne kadar garip bir tepki verdigini soyleyince uste cikti, espri yaptim dedi, fazla tepki veriyorsun dedi falan. Sasirmalarini anliyorum. Cunku esim de ben de calisiyoruz, onlara gore fazla ozenli dikkatli yapmaya calisiyoruz her seyi. Ama ilk saskinliktan sonra biraz bir heyecan, sevinc, destek her neyse iste onu gormek istiyor insan. Hevesim kursagimda kaldi. İlk hamileligimdeki gibi heyecanlanamiyorum. İkincide hep boyle mi oluyor 😕