YaseminMehmetGne
Hamileliğimin öğrendiğim andan itibaren kusmadığım bir günüm dahi olmadı. İstisnasız her gün sabah kustum. Çok problemli serumlu,hastanede yatmalı geçen bir hamilelik sürecim oldu. Derken 40+1 oldum kuzenimin asker gecesi vardı orayada gideyim malum uzun süre bi yere gidemeyeceğim dedim :) çok az orda belimden bir agrı başladı ama ara ara kasılmalarım oluyordu son zamanlarda artık öyle sandım. Eve geldik hemen duş aldım Meryem suresi,yasin, aklıma ne geldiyse bir saate yakın Kuran okudum hissettim geliyordu kızım. Gece saat 00:30 da artık sancılarım düzenli gelmeye başladı. 3e kadar dayandım hastaneye gittiğimizde 2cm açıklık vardı. Dr eve gidip evde çekersen sancını daha iyi olur son anda gel dedi bana kağıt imzalattı ve eve gönderdi. Sabah 9bucuga kadar duvarları kemirdim resmen tekrar gittik dra açıklık 5cm olmuştu. Sancı odasına aldılar nstye bağladılar öğlen 12:30 a kadar kendi sancımı çektim daha sonra suni sancı vermeye başladılar. Nolur sezeryana alın yada epidural yapın diye yalvardım yapmadılar en son artık bağırmktan iyice halim kalmamıştıki açıklık 10 cm olmuştu başladılar ıkındırmaya. O andan sonrası zaten anlatılmayacak bir duygu. Ne zaman uyuşturcaksınız falan diyordum bebek geldi ne uyuşturması dedi drlar :) dogum haneye aldıklarında ıkınmak için o kadar az gücüm kalmıştıki en son ıkınmamdan sonra bebek karnımdan çıktıktan sonraki o hafiflik,onu ilk gördüğüm an sanki onca acıyı ben çekmemiş gibiydim o kadar hafiflemiştimki. Normal doğum yapacaklara tavsiyem lütfen gücünüzü ıkınmaya saklamaya çalışın zor evet ama orası daha önemliymiş. Rabbim herkesi sağ sağlim bebişine kavuştursun 🙏